2026 is officieel aangebroken, maar vooraleer we wegzakken in koortsdromen over toekomstige nummers vieren we het nieuwe jaar met de laatste peetouderkeuzes van #49 Ornament! Je leest hier wat Annelies Verbeke vindt van haar tweede favoriet; ‘Holy Glory de la Sad Banana Republique’ van Jeff Aendenboom. Hou Roergebied deze week in de gaten voor de laatste peetouderkeuze!

---

“Een verhaal dat tegemoetkomt aan mijn groeiende behoefte aan avant-garde als artistiek antwoord op (onder andere) een danig uit de hand gelopen neoliberalisme. Jeff Aendenboom weet me te winnen voor zijn Bananarchisten die door de Parijse straten trekken en in al hun absurdistische gekte een waar revolutionair vuur overbrengen. De opstand als lyrische gangbang waarvan ‘een blauwe macaron’ het middelpunt is. Aendenboom geeft zijn maatschappijkritiek vleugels met woorden die zingen, schreeuwen en marcheren, opwinden en aanvallen, houdt dat allemaal bewonderenswaardig lang vol en werkt naar een apotheose toe waarin de taal zelf, met name de talen van de macht, aan deconstructie worden onderworpen. Een tekst als een stootkussen.”

---

Lees hier de eerste pagina van ‘Holy Glory de la Sad Banana Republique‘ van Jeff Aendenboom:

‘Sad banana tristi!’ Sad Banana Tristi! Sad Banana Tristi!’ 

Het fermentatieproces is ingezet. De Bananarchisten zijn onderweg. Je hoort van kilometers afstand het drappen van de sappen die aan hun voetzolen plakken terwijl ze huilend vooruit marcheren in de stortende regen. Het individu is nu onzichtbaar en wordt deel van een machine, met eigen formules, codes en afspraken die je enkel kan ontcijferen als je er onderdeel van bent. 

‘Sad banana tristi!’ Sad Banana Tristi! Sad Banana Tristi! 

De echo’s van de sappen zwellen aan, ze kruipen in grote getalen met hun schillen en hun grillen uit de maladie van de periferie het centrum binnen. Uit elke muurspleet, elk gaatje, van achter elk verkeersbord- als ze nog niet zijn neergehaald – wurmen zich banaanvormige wezens die leuzen scanderen en spandoeken vasthouden. Er zijn er die uit hun rugzakken objecten halen waarvoor nog geen namen zijn bedacht, er zijn er die vlaggenstokken in elkaar klikken en elkaar helpen met het aandoen van het masker; een uit gele wol gehaakte balaclava met een omlaag hangende grijns ter hoogte van de mond geborduurd, zwarte randen rond de ogen en onderaan een rooskleurige traan. 

‘Sad banana tristi!’ Sad Banana Tristi! Sad Banana Tristi!’ 

Ze zijn met zoveel dat huizen, appartementenblokken en overheidsgebouwen hun buik moeten intrekken om niet te worden platgedrukt. De auto’s liggen in foetushouding met hun banden voor hun gezicht. Lantaarnpalen trekken zichzelf de riolen in. De ratten zitten op het stoeprand met een snack restafval in hun klauwen, vol spanning af te wachten tot de show begint. 

‘Sad banana tristi!’ Sad Banana Tristi! Sad Banana Tristi!’ 

‘Sad banana tristi!’ Sad Banana Tristi! Sad Banana Tristi! 

‘Sad banana tristi!’ Sad Banana Tristi! Sad Banana Tristi!’ 

Honderduizend kromme monsters vormen één langwerpige kwast, schilderen met hun vruchtvlees alle lanen geel, de 19de eeuwse architectonische pracht bevruchten ze met een omgekeerde smiley face, een traan onder het linkeroog. Op de Seine roetsjen rubberen bananen voorbij, diegenen die je kent van toeristische vakanties, voortgetrokken door gemaskerde rebellen op Jetski’s die vuurwerk de lucht in schieten en ijzeren vaten vol fruitresten de rivier inkieperen. La Seine wordt Le Jus. 

Ondertussen verschijnt De FruityLooper 3.0. Een fruitblender van 25 meter hoog op wielen, voortgetrokken richting Place de la Périphérique op de kadans van een huilende menigte. Er worden bidons met bananensap uit oude Chiquita Company- bestelwagens getild waar ze zichzelf mee insmeren tot er geen spatje meer overblijft van hun oorspronkelijke huidskleur. Hun collectieve zuur vermengt zich tot één penetrant aroma, die de geur van urine en riool – die hier doorgaans te ruiken valt – in het niets doet verdwijnen. Place de la Périphérique begint meer en meer op een uitpuilende compostbak te lijken in een verwaarloosde achtertuin; rottende natte resten komen in

opstand en vormen een plakkerige mesthoop die hun oude huis omsingeld. De blauwe lucht krijgt een gele waas over zich heen die je neusholtes bezet en het zicht vertroebelt, alsof er een beschimmelde brooddoos tussen mens en werkelijkheid zit; dissociatieve funga als oorlogswapen. Iedereen op straat bedekt zijn mond met t- shirts, sjaals of dat wat ze kunnen vinden op straat. Er is niemand die niet onophoudelijk kokhalzend zijn nek op en neer beweegt, de rebellen zijn eraan gewend, nu en dan is er iemand die braakt. De geur van een mens onthult haar binnenkant, de geur van een stad verraadt haar politiek. De binnenring wordt een geelbruine vlek op de wereldkaart. La Révolution de la Tristesse is begonnen. 

---

Lees je graag het vervolg van deze tekst? Koop dan snel #49 Ornament in onze webwinkel, waar je gratis onze speciale editie U bevindt zich hier bij krijgt. Of word abonnee, dan krijg je automatisch deze nummers toegestuurd als dubbel welkomstexemplaar!

---

Jeff Aendenboom (1995) is acteur, theatermaker en schrijver. Hij studeerde in 2018 af als acteur aan het RITCS. Met zijn tekst ‘Millennial mythology’ won hij de eerste prijs op de schrijfwedstrijd Write now (2019). Daarnaast is Jeff actief als muzikant bij Sad Banana waarmee hij Sad-Dada-Punk-rap maakt. Hun album release vond plaats in AB en zijn momenteel op tournee. Als film-en televisieacteur speelde hij verscheidene gastrollen in series en films. In 2024 werd Jeff geselecteerd voor de schrijfresidentie van deBuren in Parijs.